Ο Γ. Σεφέρης είχε πει πως η ποίηση μας βοηθάει να συνεννοηθούμε με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Ίσως είναι τέτοιου είδους σκέψεις που ώθησαν τον ΟΗΕ να ορίσει την 21η Μαρτίου, μέρα της εαρινής ισημερίας, ως παγκόσμια ημέρα ποίησης. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄ και της Γ΄ γυμνασίου, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης προβληματίστηκαν σχετικά με την προσφορά της στη ζωή μας, έφεραν το αγαπημένο τους ποίημα, το διακόσμησαν.
Κάποιοι έγραψαν το δικό τους ποίημα, όπως η Θεοφανία Κιτσαντά, έγραψε το ποίημα Καρπός που ακολουθεί.
Καρπός
Ήταν μικρή γεμάτη όνειρα,
ελπίδες για το μέλλον.
Ονειρευόταν δύναμη
κι έπαιρνε λοιδωρίες,
γέλια ή φωνές
που μαραζώναν μέσα της,
μεγάλωναν , ωρίμαζαν
μέρα με την ημέρα.
Πρώτα ρίζες τα λόγια τους,
έπειτα ο βλαστός , ο φόβος,
τέλος καρπός η αμφιβολία.
Όμως παρά το πρόβλημα,
εκείνη δεν τους άκουγε
κι οι αξίες που είχε μέσα της
έκοβαν το φυτό, το ξεριζώναν.
Έτσι μέρα την μέρα,
άνθισε μέσα της τριαντάφυλλο.
Όμορφο, διακριτικό,
μα με κοφτερά αγκάθια.
Αγκάθια που ψυθίριζαν σαν αεράκι μέσα της
και κάθε “δε μπορείς”
το μεταφράζανε ‘’ θα δείς’’.
Κι έτσι στο τέλος τα κατάφερε.
Ξερίζωνε, έδιωχνε, κατάστρεφε,
κι έφτιαχνε,
έφτιαχνε μέχρι να πονέσει.
Μέχρι να δει τον ήλιο
να ξεπροβάλλει μέσα απ΄το σκοτάδι
και να σκορπίζει γύρω του το φως.
